EEN WAARGEBEURD VERHAAL
Waarom? Die vraag hoor ik het vaakst.
Pourquoi? Waarom? Waarom loop je op het koord?
Waarom tart je het lot? Waarom riskeer je de dood?
Maar zo zie ik het niet. Ik spreek dat woord nooit uit: dood. La mort.
Goed, ik heb het nu drie keer gezegd. Maar ik zeg het niet nog eens.
Maar het tegenovergestelde: leven.
Voor mij is koorddansen leven. C'est la vie.
Dus stel je voor: het is 1974, New York en ik ben verliefd op twee torens:
De Twin Towers van het World Trade Center.
Ze roepen me, die torens. Ze inspireren me. Een droom.
Het is m'n droom om een kabel te spannen tussen de Twin Towers...
...en eroverheen te lopen. Onmogelijk natuurlijk.
Om niet te zeggen: illegaal.
Waarom zou je het onmogelijke willen verrichten?
Met woorden kan ik die vraag niet beantwoorden.
Maar ik laat je zien hoe het ging. We gaan terug in de tijd, overzee.
Want m'n avontuur met deze torens begon niet in New York.
Want ik kom hier niet vandaan.
M'n verhaal begint in een van de mooiste steden op aarde.
C'est Paris.
We zijn nu in Parijs.
Hier ben ik, een totaal onbekende koorddanser...
...die als straatartiest z'n geld verdient.
Ik heb een hoge hoed, draag alleen zwart. Ik kan een perfecte cirkel tekenen.
En in die cirkel praat ik niet. Geen woord.
In die cirkel duld ik nog geen teen.
En als de toeschouwers m'n heilige ruimte blijven schenden...
...moet ik krachtigere maatregelen nemen.
Iedereen vindt het geweldig: man, vrouw, jong, oud, iedereen.
Behalve de politie, natuurlijk.
Ik vraag nooit een vergunning aan.
Maar waar ik ook heen ging en wat ik ook deed, ik was altijd op zoek...
...naar de perfecte plek voor m'n kabel.
Vreselijke kiespijn. Ik moet meteen naar de tandarts.
Hebt u gebeld voor 'n afspraak? -Ik heb geen telefoon.
Dan moet u wachten. -Alstublieft.
Het duurt vast niet langer dan twee uur. -Moet ik dan uren gaan zitten lijden?
Goed. Ik wacht wel. Als ik maar niet flauwval van de pijn.
Hoe gaat het? Heel aangenaam met u kennis te maken.
Plotseling zit ik als aan de grond genageld.
Verdwenen is m'n kiespijn.
In het tijdschrift staat een artikel over de torens.
De hoogste ter wereld, zodra ze klaar zijn.
En met dit kleine potloodstreepje...
...was m'n lot bezegeld.
Dit was het begin van m'n droom.
Ik was acht toen ik voor het eerst een koorddanser zag.
In de stad was het circus met de Omankowsky-familie...
...de beste groep koorddansers die er was: de Witte Duivels.
Mijn zoon, een circusclown.
Ik leer mezelf op dat koord te lopen.
En ik heb talent voor klimmen en zelfs voor jongleren. Maar ik wil meer leren.
Kom naar beneden.
Zo ontmoet ik Rudy Omankowsky senior...
...de patriarch van de Witte Duivel-familie...
...die 'Papa Rudy' wordt genoemd.
Hij wilde niet zeggen waar hij vandaan kwam. Hij was geen Fransman.
Hij was een geweldige koorddanser, acrobaat en jongleur.
En op dat moment zag hij iets in mij, denk ik.
Philippe.
Ik spreek geen Tsjechisch.
Je parle... Ik spreek Engels.
Vandaag leer je hoe je een entree maakt.
Je moet leren hoe je een compliment maakt.
Compliment? Wat is dat?
Dat is een stilzwijgende boodschap...
...een bevel aan het publiek om op te letten.
En na het optreden is een compliment ook een blijk van dankbaarheid.
Een groet.
Nee, Philippe. Dat was vreselijk.
Je doet te veel.
Doe niets. Nog eens.
Doe niets, zei ik. Je doet nog te veel. Je lijkt wel een lafaard.
Het publiek moet het gevoel hebben dat je de touwtjes in handen hebt.
Doe niets. Nog eens.
Je deed niets. -U zei dat ik niks moest doen.
Je moet vanbuiten niets doen.
Vanbinnen, in je hart, moet je groeten. -In m'n hart?
Waar hebt u het over?
De artiest moet respect en dankbaarheid betonen.
Hoezo, respect? Ik sta op het koord.
Je groet het publiek en je betuigt respect.
Zonder publiek is er geen show.
En dan kun je nooit in een circus optreden.
Ik wil ook niet optreden in het circus. Ik ben geen clown. Ik ben artiest.
Zonder boe of bah gooide Papa Rudy deze artiest gewoon op straat.
En korte tijd later...
Je verknoeit je leven met die circustrucs.
Koorddansen levert geen cent op.
Kunnen we hem niet nog een kans geven? -Nee. De wortels zijn gaar.
Precies. De wortels zijn gaar.
Philippe.
De maat was vol. Er viel niks meer te doen. Dus ging ik op weg.
Ik wist niet eens wat ik zocht, maar ik dacht dat ik het zou vinden...
...in Parijs.
Het ging prima totdat jij kwam.
Hoor je me nu?
Een mimespeler die praat? -Dat ben ik niet.
Ik doe niet aan denkbeeldige muren.
Maak m'n cirkel niet belachelijk. Het is m'n heilige ruimte.
Loopt u nu weer verder? We hadden een gesprek onder vier ogen.
We dachten dat het een show was. -Nee.
Dit is voor jullie. -Hartelijk dank.
Tot ziens.
Geweldig, je Engels. Het klinkt zo Amerikaans.
Vuile dief.
Dat Engels beviel me beter.
Wie denk je wel dat je bent? Eikel.
Engels is beter.
Je hebt het beste publiek in weken van me afgepakt.
Voor die goedkope stunt? -Iedereen is dol op het hoge koord.
Dat is het laagste hoge koord dat ik ooit heb gezien.
Klopt. Omdat de twee hoogste bomen op jouw deel van het plein staan.
En ik zou nooit de plek van een andere artiest innemen.
Het gaat regenen.
Boze straatmuzikante, ik wil een afspraak met je maken:
Ik speel alleen op dat plein als jij er niet speelt.
Elk weekend en op dinsdag om de week.
Afgesproken. Ik ben Philippe. -Annie.
Mooie naam.
Waarom spreek je Engels? -Ik oefen. Ik ga naar New York.
New York. Spannend.
Misschien ga je met me mee. -Misschien.
Je zingt hartstikke goed.
Je luisterde niet. -Daarvoor. Ik was hier eerder.
Jij zag mij niet, maar ik jou wel. En ik hoorde je zingen.
Mag ik je een glas wijn aanbieden? -Geen goed idee.
En dan spreken we dit af:
Als ik je mag trakteren, hang ik m'n kabel nooit meer in het Quartier Latin.
Je geeft het niet op, hè? -Nee. Ik ben een volhouder.
Et voilà. M'n droom.
En dat ben jij.
Het wordt de meest glorieuze prestatie ooit.
Hoe hoog hangt het koord dan? -Meer dan honderd verdiepingen hoog.
Waar groeien zulke hoge bomen?
Dit zijn geen bomen.
Twee schitterende torens.
Honderd meter hoger dan de Eiffeltoren zelf.
Juist.
Wat vind je ervan?
Ik weet het niet. Het is zo...
Zo... -Schitterend.
Ja, schitterend.
En gevaarlijk. En gestoord. Je bent waanzinnig.
Ja, ik ben waanzinnig. Maar dit...
Dit is m'n droom.
Dan moet je het doen.
Zelfs als iedereen zegt dat ik gek ben?
Trek je daar niks van aan. -Maar jouw mening interesseert me wel.
Ik vind je droom geweldig, Philippe.
Wil je weten wat ik van jou vind?
Zelfs niet een klein beetje?
Ik vertel het toch. -Maar het interesseert me niet.
Ik ken een plek met twee prachtige bomen.
Ik besefte het destijds niet, maar Annie was m'n eerste partner.
Kom ook hier, op de kabel. -Nee, hoor.
Ja. Dat wordt je vuurdoop.
Kom op, Annie. Vertrouw me.
Adem en zet een stap.
Er stonden twee mooie bomen in het park bij Annie's kunstacademie...
...dus regelde ze dat ik daar m'n koord mocht ophangen.
Het was perfect. Zo kon ik elke dag oefenen en ik kon Annie zien.
Op een dag, terwijl ik op het koord stond...
...werd ik benaderd door een ernstige jongeman.
Vind je het goed dat ik een foto maak? -Misschien.
Ik ben Philippe.
Hallo, Jean-Louis.
Spreek je Engels, Jean-Louis? -Ja. Hoezo?
Omdat ik moet oefenen. Ik ga naar Amerika.
Om op te treden? -Precies.
Maar m'n optreden is niet gewoon een show. Het wordt een coup.
Un coup?
Ik ben van plan om in het geheim m'n kabel te spannen...
...op het meest spectaculaire podium ter wereld.
En dan verschijn ik ineens zonder enige waarschuwing.
En dan loop ik over het koord. Illegaal.
Als het lukt, is het de artistieke coup van de eeuw.
Jij mag m'n foto's zien wanneer je maar wilt. Ze zijn heel rebels.
Dus je bent niet alleen fotograaf, maar ook anarchist?
Alle kunstenaars zijn tot op zekere hoogte anarchistisch. Vind je niet?
En jij, m'n kunstzinnige anarchist...
...wordt m'n officiële fotograaf.
Zo raakte ik bevriend met Jean-Louis, m'n tweede medewerker.
Als dit tijdens je coup zou gebeuren...
...zou het de artistieke ramp van de eeuw zijn.
Ik moet meer weten.
Kun je niet even kloppen?
Leer me hoe ik een kabel moet spannen.
Waarom? Je bent jongleur.
Ik moet weten hoe je de juiste knopen legt.
Ik moet weten welke kabel ik moet nemen, gewicht, dikte, sterkte...
Dus je wilt dat ik je al m'n geheimen verklap...
...die ik m'n hele leven heb verzameld...
...en alleen aan m'n zoons heb doorgegeven.
Je wilt dat ik ze gewoon aan jou overdraag.
Ik kan u betalen. Ik heb geld. Het kan me niet schelen wat het kost.
Kom naar le cirque.
Bij zonsopkomst.
Neem je jongleergeld mee.
Plaats houten blokjes tussen de kabel en de mast.
De blokjes vormen een soort buffer...
...zodat als de masten buigen de kabel niet knapt.
En controleer altijd zelf hoe de kabel is opgehangen.
Stap nooit op een kabel...
...als je niet zelf hebt gecontroleerd hoe die is opgehangen.
Capisci?
Er was eens een fantastische Poolse koorddanser, Roman.
Die wist dat het koord de juiste spanning had...
...door erop te gaan zitten en ernaar te luisteren.
Eronderdoor. Door de lus. Vasttrekken.
Strakker.
En betalen.
Dat geld is kapot.
Niks mis mee. -Het is kapot.
Papa Rudy liet me meereizen met z'n groep. Ik trad natuurlijk nooit op.
Maar zodra de tent leeg was, oefende ik op het koord.
De meeste koorddansers komen om als ze er bijna zijn.
Ze denken dat ze er zijn, maar ze staan nog op de kabel.
Als je nog drie stappen moet zetten...
...en je denkt dat je onoverwinnelijk bent...
...dan ga je eraan.
Die raad krijg je gratis.
Merci.
Een paar weken later deed ik m'n eerste optreden.
In een piepklein dorpje. De burgemeester organiseert elke lente een festival...
...en Papa Rudy had hem ervan overtuigd dat ik boven het meer moest wandelen.
Het was meer een moeras.
Zo goed? -Voel met je kont en je voeten.
Annie zette een pick-up neer.
En Jean-Louis kwam foto's maken.
Dus ik begin met m'n optreden en alles gaat prima.
Maar toen hoor ik ineens gelach en gegiechel.
Dan blijkt dat er die middag ook een viswedstrijd is op het meer.
De vissers slingeren beledigingen naar m'n hoofd.
Ze lachen me uit terwijl ik aan het werk ben.
Koorddansen is zowel mentaal als fysiek.
Als je je concentratie verliest, verlies je je balans.
Ik sta tot aan m'n knieën in de modder en doe Papa Rudy's compliment.
Dit was m'n eerste optreden. Een mislukking.
En daarna voelde ik me niet zo geweldig.
Tot ik op een dag langs de Seine liep, vol medelijden met mezelf.
Ik keek op en zag de torens van de Notre-Dame.
Ik zei: Daar moet ik m'n kabel spannen.
Zo kan ik alles goedmaken.
Als het eenmaal donker is, glippen Jean-Louis en ik de kathedraal in.
Ik bind een vislijn aan een van m'n jongleerballen...
...en gooi die naar Jean-Louis aan de andere kant.
Daarna binden we de vislijn aan een dun touw en geven dat door tussen de torens.
Daarna geven we een dikker touw door. En dat maken we vast aan de stalen kabel.
De hele nacht blijven we wakker om een kabel te spannen.
En als 's ochtends de eerste toeristen arriveren, begin ik.
En ik slaag.
M'n eerste illegale wandeling op het hoge koord.
Dit is ook voor het eerst dat ik het gevoel heb...
...dat ik oversteek naar een heel andere wereld.
En ik had m'n mislukking goedgemaakt.
Dacht ik.
Parijzenaars hebben geen waardering voor schoonheid.
Elk ander land, Duitsland, Engeland, zelfs Rusland, prijst me.
Ze noemen me maestro. En heroïsche jonge poëet.
Maar de Fransen niet.
Die noemen me delinquent en vandaal.
Kijk.
Dit is een teken.
In dezelfde krant als m'n Notre-Dame-artikel? Dat is geen toeval.
De lagere etages worden al gebruikt. -We moeten onze koffers pakken.
Ze zijn enorm.
Kolossaal.
Ze zijn veel groter dan ik me had voorgesteld.
Het is absurd. Compleet absurd.
Het is niet echt.
Ze zijn onvergelijkbaar.
Er komt geen einde aan. Het is niet menselijk.
Het is voorbij. Afgelopen.
Wat is afgelopen? -M'n droom. Verwoest.
Zie je die monsters?
Die beesten.
Beesten. -Rustig.
Er is geen enkel teken dat het mogelijk is.
Niets zegt me dat het kan.
Yo. Alles goed?
Er is een trap.
Ga terug naar het hotel.
Als ik over 5 uur niet terug ben, zit ik op het politiebureau.
Ik klim naar boven. Niemand houdt me tegen.
Ik sta op een eiland dat in de lucht lijkt te zweven...
...aan de rand van de leegte.
Natuurlijk kijk ik automatisch naar de andere toren...
...maar daarna moet ik ook naar beneden kijken.
Ik denk dat ik de leegte ken.
Ik ben koorddanser. De leegte is mijn domein.
Nou, niet deze leegte.
Toch breng ik de moed op om te fluisteren.
Ik fluister zodat de demonen me niet horen.
Het is onmogelijk...
...maar ik doe het.
Alleen Engels. We moeten klinken als New Yorkers.
Je zogenaamde coup is bespottelijk.
Zo. In het Engels. -Daarom heb ik alles gepland.
Gepland? Ga toch weg.
Je hebt geen idee wat er op het andere dak is.
Je weet niet hoe laat de bouwers komen en hoe laat ze stoppen.
Je hebt geen idee wat de precieze afstand is tussen de twee torens.
Of hoe je de cavaletti's vastzet.
Er is geen plek om ze aan de gevel te bevestigen.
Hoeveel dagen heb je erover gedaan om deze maquette te bouwen?
Kom op. Dit is prachtig.
Wat zijn cavaletti's? -Deze tuien.
Papa Rudy noemt ze cavaletti's. Ze stabiliseren de kabel.
De kabel. Hoe krijg je die van de ene toren naar de andere?
Net als bij de Notre-Dame.
We beginnen met een vislijn aan een touw die aan de kabel vastzit.
Hoe krijgen we die van de ene toren naar de andere?
Het is te ver voor een bal...
...maar ik dacht aan een radiografisch bestuurbaar vliegtuigje.
Dat zou fantastisch zijn.
Het duurt jaren om zo'n vliegtuigje te leren besturen.
We moeten de coup deze zomer uitvoeren.
De torens zijn bijna klaar.
Ik heb je hulp nodig.
Het wordt het meest gewaagde kunstwerk dat ooit is gemaakt.
Gewaagd?
Het is waanzin. -Klopt. Je moet wel gestoord zijn.
Ik moet het doen, omdat het nog nooit gedaan is.
Ik geef het toe, ik ben gek.
Je bent gek.
Ben je krankzinnig? -Ja, knots.
Je houdt van me omdat ik gek ben. Gestoord, mesjokke.
Ik moet gaan.
Ik verzin hoe we de kabel aan de overkant krijgen.
Jij bedenkt hoe we de tuien kunnen zekeren.
Afgesproken?
De tuien kunnen niet...
...verticaal gespannen zijn.
Ze moeten horizontaal lopen, parallel aan de kabel.
Om te voorkomen dat de kabel gaat zwaaien.
En je moet de tuiklemmen met drie bouten vastzetten.
Niet met twee. Er komt een enorme druk te staan op de plaatjes.
Door je gewicht zou een bout het kunnen begeven.
En hout.
Plaats houten blokjes tussen de kabel en de steunbalken.
Als het gebouw ademt, breekt het hout...
...maar knapt de kabel tenminste niet.
Hout.
En verder...
...moet je het volgende doen:
Je draagt een veiligheidsriem onder je kleding...
...met daaraan een veiligheidslijn die vastzit aan een karabijnhaak.
Ik doe die oversteek niet met een veiligheidslijn.
Je bent zo hoog dat niemand die ziet.
Wat doe ik wanneer ik bij de eerste cavaletti kom?
Je maakt de haak open en aan de andere kant weer vast.
Het publiek denkt dat je ze begroet. -Nooit.
Waarom ben je dan hier?
Omdat je zoveel weet? Heb ik ongelijk?
Omdat je me moet vertellen hoe ik die kabel moet zekeren.
Niet dat ik als een lafaard de oversteek moet doen.
Jullie lijken wel kinderen.
Hij snapt niet wat ik probeer te doen.
We hebben niks gemeenschappelijk. -Ga met hem praten.
Moet ik met hem gaan praten? -Bied je excuses aan...
Ik bied m'n excuses niet aan. -Je moet wel.
Sorry, maar als ik de oversteek maak met een veiligheidslijn...
...dan heeft het niets te betekenen.
M'n zoons zijn uitmuntende koorddansers.
Ik zou nooit toestaan dat ze zo'n poging wagen zonder veiligheidslijn.
Zou u de poging doen met veiligheidslijn?
Jaren geleden toen u me voor het eerst lesgaf...
...was ik jong en dom en luisterde ik nooit.
Maar u vertelde iets wat ik altijd heb onthouden.
U zei: Op het podium mag je niet liegen.
Het publiek weet altijd wat er in je hart leeft.
Ik geloof dat ik dat nu snap.
Ik begrijp misschien niet wat je van plan bent...
...maar het is...
...het is...
...heel wat.
Iets schitterends.
Die is van m'n opa geweest.
Jij hebt hem nodig.
En je hebt dit nodig.
Nu zijn mijn geheimen onze geheimen.
Sneller.
Harder. Meer.
Meer, Annie.
Sneller.
Harder.
Ik doe m'n best. -Je bent een storm.
Je bent de vreselijke orkaanwind die tussen de torens staat.
Jean-Louis.
Hoe is het?
Goed je te zien.
Dit is m'n vriend, Jean-François. Hij wil je ook helpen.
Hij is altijd op zoek naar avontuur. -Annie, dit is Jean-François.
Philippe. -Aangenaam.
Noem me alsjeblieft Jeff.
Een Engelse naam. Prima.
Dus welkom, Jeff. Welkom bij de coup.
Heb je ooit... -Jeff spreekt geen Engels.
Ik spreek een beetje Engels.
6 keer 6 is 36. -Z'n Engels is niet slecht.
Alleen cijfers. Hij geeft wiskunde op een middelbare school.
En verder...
Verder heeft hij hoogtevrees.
Perfect.
Ik ben doodsbang voor algebra.
Welkom bij de coup.
Wat is 81 gedeeld door 27?
Drie.
Jij bent medewerker nummer 3.
Wat is 11 keer 10?
110.
110 verdiepingen.
Zo hoog zijn die torens.
Ik heb me aan de afspraak gehouden.
Wat? Een pijl en boog?
Dit is niet zo sensationeel als een vliegtuigje, maar wel stiller.
Het werkt.
Nu heb ik geld en hulp, en ik heb min of meer een plan.
Nu nog een datum.
Ik moest het doen voordat het koud werd en voordat de torens klaar waren.
Dus ik koos 6 augustus.
Ik kies 6 augustus. Dat is over drie maanden.
Jeff en Jean-Louis vliegen eind juli naar New York.
Intussen zoeken we Amerikaanse helpers. Dus het wordt 6 augustus.
Touwen van polypropyleen en hennep...
...klein touw-en-blok met drie katrollen, groot touw-en-blok met één katrol...
...staaldraad, katrolblokken, werkhandschoenen...
...schroefsleutels, meetlint...
...en een evenwichtsstok in vier delen.
Waar hebt u dat voor nodig?
Ik span 'n kabel tussen de WTC-torens en loop er dan overheen.
Succes. Volgende.
In New York begon ik te spioneren. Elke dag ging ik naar de torens.
En elke dag droeg ik een andere vermomming.
Ik nam overal foto's van...
...en maakte notities van elk detail van de torens.
De noordtoren is al twee jaar klaar...
...en de zuidtoren tot aan de 80ste verdieping.
Mr Tozzoli, Toulouse Cézanne van L'Architecte.
Wat is de afstand tussen de noordhoek van de zuidtoren...
...en de zuidhoek van de noordtoren?
De precieze afstand tussen de torens?
Lou? -42 meter.
42 meter.
Ik nam alle liften: de gewone lift, de snellift...
...de snellift naar de bovenste en onderste skylobby...
Ik bespioneerde werklui, de vrachtwagens die hun spullen afleverden.
Hoe laat arriveren ze? Hoelang blijven ze?
M'n beste vermomming was als architect.
Ik had een ontwerp en leek belangrijk.
Dat gaf me toegang tot alles waaraan werd gebouwd.
Je moet naar het ziekenhuis om het te laten hechten.
Niks aan de hand, maar kijk naar de datum.
De coup is vandaag over drie weken.
Jean-Louis en Jeff komen volgende week...
...en ik heb nog geen toegang tot het dak van de noordtoren.
Kun je met die voet wel op de kabel lopen?
Dat geneest wel, maar wat doe ik morgen?
Hoe moet ik spioneren met een gewonde voet?
Heb je krukken nodig? -Geen...
Ja. Krukken.
Ik hou de deur voor u open.
Laat me u helpen met die krukken.
Alstublieft, meneer.
De snellift.
Ik hoop dat u snel bent genezen.
Over een paar weken voel ik me vast een stuk beter.
Verdieping? -De 85ste, graag.
Neem me niet kwalijk...
...maar wat doet u hier?
U hoort hier niet.
Ja, ik heb gelijk.
U hoort hier helemaal niet.
Of wel soms...
...Philippe?
Ik wist het. Philippe Petit. Waaghals en koorddanser.
Ik heb je in Parijs gezien, op de Notre-Dame.
De politie wist niet wat ze met je aan moesten.
Barry Greenhouse.
En? Ga je optreden in New York?
En jij werkt hier?
Levensverzekering.
Hij werkt op de 82ste verdieping.
Dat zou belangrijk kunnen zijn.
Hij werkt in de noordtoren.
Hij heeft toegang tot de trap en het dak van de noordtoren.
Wacht, Barry.
We nodigen hem uit om te komen eten.
...het WTC wordt net zoiets.
Ik breng m'n knipsels over de Notre-Dame mee...
...en daar was hij bij, dus hij weet dat ik het meen.
Stap voor stap leg ik uit wat ik wil.
En als de zon opkomt...
...maak ik de oversteek.
Nou, illegaal is het zeker.
En heel subversief, om niet te zeggen gevaarlijk.
Dit is iets waar alleen een asociale, anarchistische...
...kwaaie ruziezoeker zich mee zou inlaten.
Je hebt je insider.
Welkom. Welkom, Jeff.
Hoe gaat het? -Prima. Met jou?
Super. -Mooi.
M'n vriend.
Hoe gaat het? -Heel goed.
Daar heb je ze.
De coup is een ramp.
Waarom gaan we 's nachts naar het dak? -Overdag kom je mensen tegen.
's Nachts hebben we geen smoes.
Overdag komen we mensen tegen die vragen waar we heen gaan.
Overdag zeg je: Ik ga naar dat kantoor.
's Nachts heb je geen excuus. Putain.
Waarom tril je zo?
Ik heb toch hoogtevrees?
Op deze hoogte al? -Al op een keukentrapje.
En de bewaking?
's Nachts is er één bewaker op de verdiepingen die nog niet af zijn.
Die kunnen we wel ontlopen. En hij gaat nooit naar het dak.
Waar ga je heen? -We hebben een intercom nodig.
Deze moet je nemen. Je hebt een walkietalkie nodig.
Nee, ik wil een intercom met een draad. -Zoals deze hier?
Dat ding met die draad is ouderwets. Kijk dan. Draadloos.
Ik wil deze intercom. -Je luistert niet. Ik doe je een lol.
Dit ding wordt niet meer gemaakt.
Interesseert me niet. Ik wil deze, met de draad.
Ja. Wat je maar wilt. Jij bent de baas.
Denkt hij soms dat we gek zijn? -Hij wil ons oplichten.
Wat is er mis met een walkietalkie?
Met een draad kan de politie niet meeluisteren.
Als jullie een drugsdeal plannen...
...of een bank willen beroven, doe dan voorzichtig.
O, jullie dachten dat jullie hier de enigen waren die Frans spraken.
Geeft niks.
Ik heb niks tegen bankrovers.
Vraag of hij komt eten.
Ik ben Philippe. -Jean-Pierre.
In Amerika J.P.
J.P.
Welkom bij de Fisher Industrial Fence Company.
Net echt.
Wie heeft die gemaakt? -Lang verhaal.
Wat wordt m'n functie?
Omdat jij hier het langste woont, maak ik je hoofd Personeel.
Cool. Wat moet ik doen? -Meer medewerkers vinden.
Ik weet wie.
Ik help je een kabel te spannen. Ik kan knopen leggen.
Ik werkte vroeger op een garnalenboot. -Ja, man.
Vooral als je die kabel heel hoog hangt.
Snap je? Heel hoog.
Waarom de World Trade Towers? Ik heb de pest aan die lelijke blokkendozen.
Net twee archiefkasten.
Waarom beklimmen we het Chrysler Building niet? Dat zou nog eens wat zijn.
Ik vertrouw die twee niet.
J.P., kunnen we op die jongens rekenen? -Ik had weinig tijd.
We nemen hen of twee daklozen.
Morgen. De coup staat voor morgen gepland.
Morgen is de grote dag. Jullie kennen het plan:
De arbeiders komen om 7 uur, dus moet ik om 6 uur op de kabel staan.
Waarom luistert niemand als ik praat? -Philippe, je moet wat eten.
Hoe kan ik nou eten? We moeten het plan bespreken.
Dat hebben we al 20 keer besproken.
Dan is dit de 21 ste keer.
Om twee uur 's middags laden we het busje in.
We zetten Jean-Louis, Annie en Albert af bij de noordtoren. Jij ontmoet Barry.
Die brengt je naar de trap naar 't dak.
De rest, J.P., Jeff en David, in werkkleding.
We brengen de kabel en de benodigdheden met de bouwlift naar boven.
We zouden de 82ste verdieping moeten kunnen bereiken.
Dan brengen we alles naar het dak...
...en beginnen we met het spannen van de kabel. Om middernacht zijn we klaar.
Dat geeft me de tijd om de kabel te controleren bij de noordtoren.
Ik moet tijd hebben om de kabel bij beide torens te controleren.
Dan bij het ochtendgloren, om zes uur, zet ik m'n eerste stap.
Philippe. Ik vind dat we moeten wachten.
Om betere medewerkers te vinden. -Nee. De wortels zijn gaar.
Het is nu of nooit.
De wortels zijn gaar.
Gare wortels? -Fransen houden van culinaire metaforen.
Ze hebben 365 soorten kaas, voor elke dag eentje.
Dus gebruiken ze een groente-metafoor: de wortels zijn gaar.
Er is geen weg terug. -Waar zijn we mee bezig?
Ik vind het heel cool wat we doen, maar ik wil niet de bak in.
En helemaal niet voor een Fransman met een groenteobsessie.
De bak. Dat bederft de stemming, man.
De gast is gestoord. Nou en?
Zijn we hier om hem te zien sterven? Kan hij wel koorddansen?
Jawel, maar het probleem is dat hij gek wordt.
Misschien, maar hij geeft het nooit op. Hij heeft alleen onze hulp nodig.
Ik denk dat hij het kan.
Het wordt vast... beau?
Mooi.
Het wordt heel mooi.
De nacht voor de coup kon ik niet slapen.
Ik was iets belangrijks vergeten. Ik was vergeten de doodkist dicht te timmeren.
Er was geen doodkist. Het was de kist met de kabel.
Maar in m'n gedachten had ik van die kist een doodkist gemaakt.
Philippe. Je maakt de hele buurt wakker.
Ik was vergeten de doodkist dicht te timmeren.
Noem het niet zo.
Misschien wordt het een doodkist. -Niet grappig.
Heb je soms een doodsverlangen? -Zeg dat niet. Ik zeg dat nooit.
Dood. Doodkist. Sterven. Het is hetzelfde.
Waarom doe je dit? Waarom ben je ineens tegen me?
Niemand steunt je meer dan ik.
Waarom plant je die gedachte in m'n hoofd voor m'n gevaarlijkste taak?
Waarom ben je zo ongevoelig?
Jij bent egoïstisch, arrogant. -Ik ben arrogant.
Dat moet. Om over de kabel te kunnen lopen.
En je partners? Je medewerkers?
Je laat niet eens blijken dat ze gewaardeerd worden.
Dat weten ze wel. -O ja?
Moet ik ze dan nu wakker maken en ze bedanken? Merci.
Kom naar bed. Je bent uitgeput. -M'n hoofd zit vol twijfels.
Ik weet niet of ik die eerste stap wel kan zetten.
Je hart zegt je wat je moet doen.
Jij bent de enige die me echt kent. Alleen door jou kan ik dit.
Jij geeft me de kracht.
Het komt best goed.
Wakker worden, allemaal. Wakker worden.
Ik moet jullie iets zeggen wat ik nog niet eerder heb gezegd. Het is belangrijk.
Dank jullie wel. Merci.
Neem wat rust. We hebben morgen een belangrijke dag.
Zie je wel? Hij is gek geworden.
Iedereen zit in het busje en ik denk bij mezelf: oké, nu begint het.
De coup is begonnen.
Ik heb m'n leven niet meer onder controle.
North Tower Plaza. Vlug, hier mag ik niet staan.
Met de hulp van Barry zetten we Albert en Jean-Louis af bij de noordtoren.
Barry zou ze tot het donker in z'n kamer verbergen.
Ik mag hier niet staan.
Tot snel.
Ik hou van je.
En ik van jou.
Albert en Jean-Louis zijn gekleed als architect.
Hun attachékoffers zijn zwaar omdat m'n spullen erin zitten.
En in de kartonnen koker zit de pijl-en-boog.
We rijden de helling af, de laadkelder in van de zuidtoren...
...en ik wist dat we daar zouden worden gepakt.
Stoppen, cowboy.
Stil, achterin.
Wat komt u doen? -Iets bezorgen. Fisher Fence Company.
Wat is dat? -Wij hebben het hek geplaatst.
Het moet opnieuw.
Helling af, ruimte voor middelgrote vracht.
Die smeris was argwanend. Ik deed het haast in m'n broek.
Daar kan meer in.
Geen sprake van.
We hebben een leverantie voor de 82ste, Fisher Fence Company.
Alleen Metropolitan-leveranties.
Die hebben alle liften vandaag gehuurd. Kom volgende week maar terug.
Volgende week? -Ja.
Vooruit, ga naar huis.
Hoorde je dat? Ze zijn verhuurd. Het kan vandaag niet.
We blijven hier. Overtuig hem maar.
Mannen, even pauze.
Mag ik uw naam weten voor ik vertrek? -Frank Cielani.
Van Sicilië? -Uit Calabrië.
Ik heb Siciliaanse buren, twee verdiepingen onder me.
Die maken altijd calamari. Het hele huis stinkt ernaar.
Ja, dat heb je.
Niet te geloven, die Nixon. -Wat mij betreft, krijgt hij levenslang.
U lijkt m'n vader wel.
Die zegt dat het bergafwaarts gaat sinds Kennedy is vermoord.
Hoe was je naam? -J.P. Ik ben vernoemd naar J.P. Morgan.
Machteloos keek ik naar die arbeiders.
In m'n opgewonden toestand leek het alsof ze zich bewogen als slakken.
Prettige avond, mannen.
Slaap lekker.
Zitten jullie hier nou nog?
Ik zeg het u eerlijk:
Als we die spullen niet bezorgen, zijn we ontslagen. En Phil?
Die is er geweest.
Wat is het? Waar ga je heen? -82ste verdieping.
Jimmy, breng die lui naar de 82ste.
Meen je dat? -Het is je laatste ritje.
Ja, ja. Kom op. Onze dienst zit erop.
Welke verdieping? -Naar...
De 110de. -110? Dat is de technische verdieping.
Ja. We moeten dicht bij het dak zijn.
Het dak? Hoezo?
We hebben onderdelen voor de antenne. En de antennemast en het veiligheidshek.
En de isolatoren. -We moeten metingen doen.
Anders kunnen we de bedrading niet installeren.
We liggen al vier maanden achter. -Zal best. Let op je vingers.
Zodra we op de 110de zijn, gooien we de spullen eruit.
Jij zorgt dat hij naar beneden gaat.
We hadden geluk. De lift bracht ons naar de 110de verdieping.
J.P. moet ervoor zorgen dat de liftbediende weer naar beneden gaat.
Als hij bij ons blijft, is het afgelopen met de coup.
110.
Hartstikke goed, Jimmy. Ik trakteer je op een biertje.
Die lui moeten uitpakken, de boel controleren...
Dat duurt eeuwen. Die komen wel weer beneden.
Wat jij wilt. Pas op je vingers.
Kommedas. Grieks?
Er woont een Griek twee verdiepingen onder me. Eet alleen lamsvlees.
Dit wordt echt vervelend, man.
We laden het hier uit.
Eerst de kabel.
Als iemand ons tegenhoudt, zeggen we dat het de antenne-tuien zijn.
Deze shit is echt zwaar. -Stil.
Ik bedoel echt zwaar. Zwaar, zonder te bullshitten.
Ik krijg hier een slecht gevoel van.
Smerissen.
Ze zijn hier, man. -Verstop je.
Ons spel is uit.
Ik word hier gek van, man.
Het komt daarvandaan.
Ik kan dit niet, man.
Ik knijp ertussenuit, man.
We hebben je niet nodig. Ga maar.
Ik ga.
Nee, die trap.
Nee, de trap naar de 82ste.
Naar de 82ste. Daar is een lift.
Ik wil jullie echt helpen om iets radicaals te doen.
Maar weet je...
O, man. Ik ga ervandoor.
Hopelijk gaat de bewaker naar een andere verdieping of kunnen we langs hem glippen.
Maar ik was bang dat onze poging al was mislukt.
Ik heb je overal gezocht.
Gaat alles goed? -Een hobbeltje, maar alles is goed.
Dat ze hier geen hek neerzetten.
Dat wordt iemand z'n dood.
Dus zitten we een eeuwigheid op een stalen I-balk.
En het ergste, het pijnlijkste, waren onze zware werkschoenen.
Ik zie de walkietalkie, maar de bewaker niet.
Is de bewaker weg?
Staat hij er nog, waar ik hem niet kan zien?
Hij zou z'n walkietalkie toch niet laten liggen?
Ik draai me naar Jeff...
...en zie de angst op z'n gezicht. En zijn angst is besmettelijk.
En ik krijg zelf die gruwelijke gedachten.
De tijd verstrijkt. Ik blijf kijken en die walkietalkie staat daar maar.
En ik vraag me af: wat is er met die bewaker en z'n walkietalkie?
Speelt hij met me?
Wacht hij totdat ik tevoorschijn kom om me uit te lachen? Slaapt hij?
Maar dan, ongeveer een uur nadat het donker werd...
Hij is weg.
Is de bewaker weg? -Ik zie hem niet.
Drie uur achter op schema.
Wat is er met hem?
Misschien drugs.
Of hij is dood.
Kijk. Het is hem gelukt.
Hij gaat schieten. Let op de bewaker.
Jean-Louis gebaarde dat hij klaar was om te schieten.
Hij zou gebaren en na vijf seconden schieten.
Maar na vijf seconden gebeurt er niets.
Ik luister of ik een pijl hoor neerkomen, maar ik hoor niets.
Ik kijk om me heen. Ik zie niets. Is de pijl te ver gevlogen?
Dus ik zwaai met m'n armen in de hoop dat ik de vislijn voel.
Maar ik voel niets.
Philippe, wat doe je? -Ik zoek de vislijn.
Ik trek m'n kleren uit, want met m'n naakte huid...
...heb ik meer kans om de vislijn te voelen.
Kan ik helpen? -Nee. Hou de bewaker in de gaten.
De bewaker is weg.
Ik trek snel m'n kleren aan en we halen onze spullen naar het dak.
Laten we gaan slapen en terugkomen voor zonsopgang.
Ga maar. Ik blijf. -De hele nacht?
Vanaf hier kun je niks doen. Philippe redt het of niet.
Je ziet er verdacht uit met die verrekijker om je nek.
Ik blijf niet stilstaan.
Dit is New York. Het is gevaarlijk. -Ik red me wel.
Ik vraag me af of Philippe weet dat je hier nog bent.
Ik neem morgenochtend wel een donut voor je mee.
Goed. Hij heeft hem gemarkeerd.
Jean-Louis z'n teken.
Hallo, Jean-Louis. Hoor je me? -Luid en duidelijk.
We hebben contact.
Ik ga kijken waar de tuilijnen moeten komen.
Hier. Maar wat je ook doet...
Ik bewaak het met m'n leven.
Garbowski, ben je wakker?
Heel grappig.
Je moet iets controleren op 37.
Ja, hoezo?
Wat dacht je van peperoni, worst en extra kaas?
Dat klinkt goed.
Op het nippertje. -We hebben een alarmteken nodig.
De tuien zitten vast. We zijn klaar om de kabel binnen te halen.
Eerst het zware touw, dan de kabel.
We hebben het touw.
Dan komt nu de kabel.
Opgepast.
Hou vast.
We hebben een probleem.
We doen alles om de kabel omhoog te trekken.
Over een paar uur wordt het al licht.
We doen alles wat we kunnen.
Dit komt zo nooit op tijd klaar. -Het lukt wel.
Nee, het lukt niet. We belanden allemaal in de bak.
De kabel is niet veilig. Ik wil je niet zien vallen. Ik stop ermee.
Luister naar me. Ik ben het met je eens.
Als we de kabel niet bij daglicht kunnen spannen en als de kabel niet veilig is...
...dan kap ik ermee.
Kijk wie de nacht heeft overleefd. Ik heb een donut voor je.
De kabel hangt. -Ja, maar hij hangt nog niet strak.
Er is iets mis.
Philippe, ben je daar? -Ja.
Het goede nieuws is dat de kabel aan deze kant vastzit.
Maar Albert is gestopt. Hij zei dat de coup is mislukt.
Heb je houtblokjes gebruikt?
Hoor je me? Albert staakt. Hij doet niks meer om me te helpen.
Hij heeft een camera meegesmokkeld en wil z'n foto's verkopen.
Ik had je gezegd dat we hem niet konden vertrouwen.
Goed, m'n vriend...
Dan is het nu jij en ik.
En nog een ding: jij blijft altijd m'n officiële fotograaf.
Het werkt.
De kabel beweegt.
Hij geeft het niet op.
Kijk, de kabel gaat omhoog.
Het wiel.
Kom. Ik heb je hulp nodig. -De lift komt omhoog.
De werklui kunnen hier elk moment zijn. -Kom. We moeten de cavaletti's spannen.
Dat kan ik niet. -Ik smeek het je.
Als je nu niet helpt, is de coup mislukt.
Ik kan het niet.
Niet naar beneden kijken. Niet denken. Kom.
Vooruit, overhoor me.
Zeven keer zeven.
49.
Negen keer acht.
72.
Kijk.
Die kant op draaien.
Blijf hier. Ik span de volgende. -Laat me niet in de steek.
Zeven keer acht. -56.
96 gedeeld door 8.
12.
Vooruit.
Geweldig gedaan. Dank je.
Het wiel.
Wat wilde je daarmee doen? -Waarmee?
Dat was 'de mysterieuze bezoeker', zoals ik hem noem.
Geen idee wie hij is. Ik heb hem nooit meer gezien.
Wat zou hij hebben gedacht?
Tijd om m'n kostuum aan te trekken. Maar dat doe ik in afzondering.
M'n kleedkamer is de rand van het gebouw, onzichtbaar vanaf de straat.
De kleedkamer is ook iets wat Papa Rudy me heeft geleerd.
Hier vindt de transformatie plaats.
Hier verandert de bedrieger, de indringer, in de uitvoerder: de artiest.
Hij valt.
O, nee. Het is z'n shirt maar.
Nog niks, hè?
Dan moet hij opschieten.
KOM NIET AAN DE SPULLEN VAN DE KOORDDANSER
DE MINSTE VERSTORING BRENGT ZIJN LEVEN IN GEVAAR
M'n kostuum is gevallen. Dit is 'n drama.
Het grootste podium ter wereld en m'n kostuum valt over de rand.
Ik heb geen kostuum.
Ik ben m'n coltrui kwijt. Dit is m'n kostuum niet.
Wat moeten we doen?
We doen het toch. In dit belachelijke ondershirt, maar we doen het.
Ik heb één voet op het gebouw en één voet op de kabel...
...en de buitenwereld vervaagt.
Jeff bestond niet meer.
Mijn toren was verlaten.
Ik hoorde de geluiden van New York niet meer.
Alles werd stil.
Ik zag alleen de kabel...
...die in een rechte lijn naar het oneindige zweefde.
En als ik m'n gewicht zou verplaatsen...
...zou ik koorddanser zijn.
Zodra m'n hele gewicht op de kabel rust, heb ik meteen een gevoel dat ik goed ken:
Het gevoel dat de kabel me draagt. En dat de torens de kabel dragen.
Mijn God. Hij doet het.
Zie je dat? Mijn God, hij doet het.
Iedereen, stop. Kijk, een koorddanser. Daar.
Ik kom bij de eerste cavaletti. En die zit ondersteboven.
Maar als ik beter kijk...
...Iijkt alles in orde.
Bedankt, Papa Rudy, voor je idee van de drie bouten.
Kom op, Philippe. Je doet het.
Mijn God, dat is geweldig.
Ik kom aan bij de noordtoren...
...en voel de grootste vreugde...
...en de grootste voldoening die ik ooit heb gevoeld.
Kom op, Philippe.
Je bent nog steeds aan het werk.
En nu over je rechterschouder.
Lachen, Philippe.
Bedankt, m'n vriend.
Ik had de oversteek achter de rug. De coup was voorbij.
Maar toen keek ik naar de zuidtoren en die riep me nog steeds.
Dus ik denk...
...dat ik misschien weer op de kabel moet stappen.
Daar komt hij weer.
Op dat moment voel ik iets wat ik misschien...
...nooit eerder echt heb gevoeld.
Ik voel me dankbaar.
Dus ik ga op één knie zitten...
...en ik breng een groet.
Eerst groet ik de kabel, daarna de torens...
...en daarna groet ik de fantastische stad New York.
Maar als ik ga staan, zie ik twee uniformen.
De politie.
Wat krijgen we nou?
Sla hem in de boeien. -Leg je handen op je hoofd.
Op de grond. Leg je handen op je hoofd.
Ik ben Fransman. Ik spreek geen Engels. -Het is een fransoos.
Ik ben Fransman.
Jij en die ballerino zitten flink in de nesten.
Luister, kerel. Loop gewoon verder hierheen...
...dan praten we erover, oké?
Oké, vriend. Kom op.
Kom maar hierheen.
De show is voorbij. Kom maar.
Parlez-vous Americano?
Voorzichtig.
Ze doen me denken aan de tijd dat ik voor de politie moest vluchten.
Maar hier kunnen ze me niet volgen.
Wat doen we nu?
Nu dringt het tot me door dat er beneden mensen naar me staan te kijken.
M'n publiek.
En hoewel dit iets is wat een koorddanser nooit moet doen...
...kijk ik naar beneden.
En het was...
Het was vredig. Het was kalm en sereen.
Niet gevaarlijk.
Hoorde je dat? Daar komt iemand.
Wegwezen.
Vooruit.
We zijn op het dak.
Moet je dit zien. -Die is gek geworden.
Hé, vriend. Kom toch van die kabel af. Waarom doe je dit?
Kom op.
Hou eens op onze tijd te verspillen. Kom van die kabel af. Kappen nou.
Val niet. -Zorg nou dat je niet valt.
Niet te geloven, die lulhannes.
Met politie op beide daken, moet ik wel op de kabel blijven.
Hé, kerel.
Ongelooflijk.
Jij grijpt hem. Ik hou je vast.
Heb je me vast? -Ja.
Je houdt me vast, hè? -Kom.
Goed zo. Langzaam. -Kom.
Goed zo. Langzaam aan.
Kom, kerel.
Zo gaat ie goed.
Oké, man.
Zo gaat ie... Nog één stapje.
Wat doe je?
Wat doe je nou?
Stomme klootzak. -Kom nou.
Ongelooflijk.
Nu heb ik alles gezien. -Zeg dat wel. Wat een coole gast.
Tijd om te stoppen. Het weer verslechtert.
Oké, Philippe. Tijd om op te houden.
Terwijl ik op m'n rug lig, zie ik alleen nog de lucht.
De wolken...
...zijn net muziek.
Dan zie ik ineens iets.
Een verschijning. Een vogel.
Die vogel kijkt naar me.
En ik voel een stille bedreiging.
Kalm.
Plotseling word ik overspoeld door twijfels.
Dat de kabel me niet langer kan dragen.
Stel dat de torens er genoeg van hebben. En dat ze besluiten om me te lozen.
Het gaat goed.
Misschien is het tijd om ermee te stoppen.
Dit is de Port Authority-politie.
Ga meteen van die kabel af.
U overtreedt zo'n 100 verordeningen.
Ga meteen van die kabel af...
...of we ondernemen actie om u van de kabel te halen.
Zeg dat hij hier moet komen.
Ze zijn gek. Ze willen je vermoorden.
Ze gaan de kabel doorsnijden.
Zeg dat hij hier moet komen.
Ze zijn gek. Ze gaan de kabel doorsnijden.
Maar ik kan m'n poging niet beëindigen met afgezakte schouders en hangend hoofd.
Ik besluit dat ik alleen m'n kabel en toren als winnaar verlaat.
Kom maar.
Grijp hem.
Goed zo.
Agenten van de New Yorkse politie, bedankt voor uw geduld.
Ik kondig m'n komst aan. Ik zeg tegen ze dat m'n werk erop zit.
Maar m'n poging zit er niet op.
Ik moet nog drie stappen zetten.
Gaat het goed? -Kalm.
Kom op.
Ik heb hem.
Mijn naam is Philippe Petit. Ik ben koorddanser.
Op de grond, wijsneus. De show is voorbij. Sla hem in de boeien.
Kom hier.
Wat vond je ervan?
Ik had het je gezegd.
Het is je gelukt. M'n Philippe.
Niet de kabel doorsnijden. -Die kabel van je boeit niemand.
Er staat te veel spanning op. Iemand raakt gewond.
Wacht. -Je moet de lier gebruiken.
Hij heeft gelijk. Waar is de hendel? -Verborgen in een gat in de muur.
Daar is hij.
Opzij.
Aan de kant.
Let op je vingers. -Ze komen naar beneden, Lou.
Ik geef het toe: jullie hadden me behoorlijk tuk.
Wat jij hebt gedaan, was lang niet mis.
Dat maak ik van m'n leven niet nog eens mee.
Jij durft wel, man. Goed gedaan.
Channel 6 News. De wereld wil weten waarom je dit doet.
Channel 3. Waarom? -Waarom doe je zoiets gevaarlijks?
Als ik een mooie plek zie om m'n kabel te spannen, kan ik het niet weerstaan.
Een rechter vonniste dat Petit het nogmaals moest doen.
Maar dit keer in Central Park, voor een kinderpubliek...
...op maar een meter hoogte.
De coup was wereldnieuws.
Toen Papa Rudy ervan hoorde, was hij de gelukkigste Papa Rudy die er is.
Als hij kwaad is, is hij ook echt kwaad.
Maar als hij gelukkig is, krijgen z'n honden extra eten.
Het meest fantastische moment voor mij...
...was toen ik zag dat jij m'n schietteken beantwoordde.
Toen wist ik dat het goed zou gaan.
We waren de pijl bijna kwijt. -Die was precies waarop ik had gericht.
Dus je geeft toe dat je hem in z'n nakie wilde zien.
Dan wil ik nu graag toosten.
Op jullie allemaal, m'n medewerkers.
Ik weet dat ik...
...Iastig kan zijn.
Maar jullie hebben me niet in de steek gelaten.
En daardoor is het me gelukt.
Bedankt dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt.
Op jullie gezondheid.
Proost.
Moet je dat zien.
Het is ons gelukt. We hebben de wereld laten zien dat alles mogelijk is.
Ze zijn nu anders, Philippe.
Ja, dat klopt. Omdat jij de oversteek hebt gemaakt.
Elke New Yorker die ik spreek, zegt dat ze de torens geweldig vinden.
Omdat je ze tot leven hebt gebracht en ze een ziel hebt gegeven.
Jean-Louis en Jeff keerden terug naar Frankrijk.
Ik ben gebleven. En ik werd een trotse New Yorker.
Maar eerst moest ik m'n schuld aan de maatschappij inlossen.
Van een rechter moest ik gratis optreden in Central Park.
Dat deed ik natuurlijk graag.
Annie is helaas teruggekeerd naar Frankrijk.
Wacht.
Weet je het zeker?
Ja.
Nu is het tijd om mijn droom te vinden.
Tot snel?
Tot ziens.
Voor alles.
Ik ben blij dat de torens je riepen.
PHILIPPE PETIT 7 AUGUSTUS 1974
Dat was ongelooflijk.
Maar doe het nooit meer. -Nooit.
Guy Tozzoli kent u vast nog wel van de persconferentie.
Van hem kreeg ik een pas voor het Observation Deck...
...zodat ik kon komen wanneer ik wilde. Ik ben er vaak alleen heen gegaan.
Dan stond ik daar. Ik keek naar de diepte en merkte hoe het gevoel terugkwam.
Want het was...
Het was een prachtige dag.
En die pas die ik heb gekregen... Daarop staat een vervaldatum.
Maar op mijn pas heeft Mr Tozzoli de datum doorgekrast...
...en erop geschreven:
Voor altijd.
Subrip by Slabak for https://beta.newzbin.org